«Είμαι 67 ετών και ζω μόνη μου. Ζητώ από τα παιδιά μου να μετακομίσουν μαζί μου, αλλά δεν συμφωνούν. Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω να ζω…». Στις μεγαλύτερες πόλεις, πολλοί άνθρωποι νιώθουν μοναξιά. Δεν απολαμβάνουν την καθημερινή θέα τόσων πολλών ανθρώπων που δεν γνωρίζουν. Για ένα ηλικιωμένο άτομο, αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα, επειδή στα γηρατειά λίγοι άνθρωποι είναι σε θέση να κάνουν νέους φίλους.
Σήμερα θα μιλήσουμε για τη μοναξιά στην τρίτη ηλικία και θα πάρουμε τη γνώμη ενός ψυχολόγου. Ίσως μπορέσουμε να μάθουμε πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά στα γηρατειά και αυτές οι πληροφορίες θα βοηθήσουν πολλούς ανθρώπους να βρουν τον εαυτό τους.«Είμαι 67 ετών και ζω μόνη μου. Ο σύζυγός μου έχει πεθάνει εδώ και πολύ καιρό. Δουλεύω συνεχώς, καθώς είναι το μόνο πράγμα που με σώζει από την πλήξη. Τα τελευταία χρόνια ζω στον αυτόματο πιλότο, τίποτα δεν με κάνει ευτυχισμένη».
«Δεν έχω κανένα χόμπι και δεν προσπαθώ καν να το αναζητήσω, νομίζω ότι είμαι πολύ μεγάλη για κάτι τέτοιο. Πρότεινα στον γιο μου και την οικογένειά του (έχει τρία παιδιά) να μετακομίσουν στο διαμέρισμά μου, αλλά η νύφη μου δεν συμφώνησε.
Προφανώς δεν θέλει να ζει κάτω από την ίδια στέγη με έναν ηλικιωμένο άνθρωπο».
«Θα ήθελα να μετακομίσω με την κόρη μου, αλλά έχει τη δική της οικογένεια και ούτε αυτή θέλει να ζήσει με έναν ηλικιωμένο. Ωστόσο, τους επισκέπτομαι συχνά και είμαι πάντα ευπρόσδεκτη. Φτιάχνουν τσάι, νόστιμο φαγητό και χαίρονται να με ακούνε. Όσο πιο συχνά τους επισκέπτομαι, τόσο λιγότερο θέλω να πάω σπίτι. Αλλά πρέπει να το κάνω…».
Η Αλντόνα αναρωτιέται τι να κάνει σε αυτή την κατάσταση. Δεν είναι φυσιολογικό η ζωή, ακόμη και σε μια τέτοια ηλικία, να έχει πάψει να είναι ευχάριστη.Το μόνο καλό σε αυτή την ιστορία είναι ότι η γυναίκα άρχισε να σκέφτεται το γεγονός ότι η ζωή δεν θα έπρεπε να είναι έτσι και άρχισε να ψάχνει τρόπους για να την αλλάξει. Σε αυτή την περίπτωση, έχει πραγματικά μια ευκαιρία.
«Η έλλειψη χόμπι και, ακόμη χειρότερα, η έλλειψη επιθυμίας να βρείτε χόμπι μπορεί να είναι σημάδι κατάθλιψης. Ως εκ τούτου, η Aldona θα πρέπει να συμβουλευτεί έναν νευρολόγο, ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή,» – λέει ο ψυχολόγος.
Ο ψυχολόγος πιστεύει ότι στον σημερινό κόσμο, ένα 67χρονο άτομο δεν πρέπει να αισθάνεται γέρος.
Και σε αυτή την περίπτωση, το πρόβλημα δεν είναι ότι τα παιδιά δεν θέλουν να αποδεχτούν ένα ηλικιωμένο άτομο. Τα ενήλικα παιδιά απλώς εκτιμούν τον προσωπικό τους χώρο, όπου έχουν δημιουργήσει όλα όσα χρειάζονται.
«Η Aldona πρέπει να αφήσει την ιδέα ότι είναι καλύτερο για εκείνη να ζει με τα παιδιά της. Εξάλλου, μπορεί να αλλάξει τη ζωή της. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να κοιτάξει γύρω της πιο προσεκτικά και να παρατηρήσει ενδιαφέροντα πράγματα γύρω της. Μπορεί να παρακολουθήσει εκδηλώσεις που συμβαίνουν κοντά της, να δει μέρη που δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να πάει.
Οι νέες κοινωνικές εμπειρίες είναι απαραίτητες»,» – λέει ο ψυχολόγος.
Φαίνεται ότι ο ψυχολόγος έχει δίκιο και η ηρωίδα μας πρέπει πραγματικά να δει την κατάσταση από διαφορετική οπτική γωνία. Αν τα παιδιά είναι απασχολημένα με τα δικά τους προβλήματα και δεν θέλουν να ζήσουν μαζί με τη μητέρα τους, τότε δεν μπορεί να τα αναγκάσει κανείς να αλλάξουν γνώμη. Πόσο μάλλον που από κάθε άλλη άποψη η σχέση τους είναι αρκετά συνηθισμένη. Γιατί λοιπόν να μην αλλάξετε τη ζωή σας προς το καλύτερο;
Υπάρχουν πολλά διαφορετικά ενδιαφέροντα πράγματα που μπορείτε να κάνετε. Στα γηρατειά, όταν εξακολουθείτε να έχετε αρκετή ενέργεια και πολύ ελεύθερο χρόνο, μπορείτε να αρχίσετε να πραγματοποιείτε πολλά από τα πράγματα που σχεδιάζατε στα νιάτα σας αλλά δεν καταφέρατε να κάνετε.
Είναι πολύ χειρότερο αν κάποιος κάνει συνέχεια τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά, για παράδειγμα «βλέπω τηλεόραση, πηγαίνω στους γιατρούς, πηγαίνω στο μαγαζί…». Αυτό κάνει κάθε μέρα να μοιάζει με την προηγούμενη, οπότε το συνεχές αίσθημα μοναξιάς αποκτά μια εξαιρετική βάση για ανάπτυξη.
Σήμερα, οι ευκαιρίες για τους ανθρώπους όλων των ηλικιών είναι πολύ περισσότερες και είναι ανόητο να μην τις εκμεταλλευτεί κανείς. Κάποιοι παντρεύονται με ήδη μεγαλωμένα εγγόνια, ενώ άλλοι βρίσκουν νέα χόμπι μετά τη συνταξιοδότησή τους.
Ταυτόχρονα, μεγάλη ευθύνη φέρει και η νέα γενιά. Εναπόκειται στα παιδιά και τα εγγόνια να διασφαλίσουν ότι το αγαπημένο τους πρόσωπο δεν θα χάσει το ενδιαφέρον του για τη ζωή, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία.
