Εγκατέστησα μια κάμερα στο σπίτι μας, γιατί ο άντρας μου, ακόμη και μετά από τρεις ολόκληρους μήνες γάμου, δεν είχε κάνει καμία προσπάθεια να «πλησιάσει» ερωτικά τη σχέση μας.
Η αλήθεια που αποκαλύφθηκε μπροστά μου ήταν τόσο συγκλονιστική, που ένιωσα σαν να πάγωσε το αίμα στις φλέβες μου…
Το όνομά μου είναι Μαρτσέλα, και αυτή είναι η προσωπική μου μαρτυρία για τους πρώτους τρεις μήνες ενός γάμου που, προς τα έξω, φαινόταν τέλειος, μα στην πραγματικότητα έκρυβε μέσα του μια αόρατη πληγή που σιγά σιγά μεγάλωνε.
Τρεις μήνες… Από τη μια, πολύ λίγο διάστημα για να γνωρίσεις βαθιά τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζεσαι τη ζωή σου· από την άλλη, αρκετός χρόνος για να ανοίξει μια μικρή ρωγμή, σχεδόν αθόρυβα, και να εξαπλωθεί ώσπου να απειλήσει να γκρεμίσει τα πάντα.
Με τον Ρικάρντο παντρευτήκαμε σε μια απλή αλλά ζεστή τελετή. Οι οικογένειες και οι φίλοι μας έδωσαν τις ευχές τους, γεμάτοι χαρά και ελπίδα για το μέλλον μας. Όλοι μου έλεγαν πόσο τυχερή ήμουν που είχα βρει τον «τέλειο σύζυγο».Οικογενειακά παιχνίδια
Στα μάτια των άλλων, ο Ρικάρντο ήταν υπόδειγμα άντρα: ευγενικός, προσεκτικός, εργατικός, με σταθερή δουλειά, και πάνω απ’ όλα – ειλικρινής.
Θυμόταν κάθε επέτειο, κάθε αγαπημένο μου φαγητό, και δεν άφηνε μέρα να περάσει χωρίς να με περιλούσει με τρυφερότητα και στοργή.
Όταν βγαίναμε έξω, κρατούσε το χέρι μου σφιχτά, με έφερνε κοντά του σαν να ήθελε να με προστατεύσει από όλον τον κόσμο. Στο σπίτι αναλάμβανε πρόθυμα όλες τις δουλειές – από το μαγείρεμα μέχρι και το καθάρισμα.
Δεν μου άφηνε κανένα βάρος στους ώμους. Εκείνη την περίοδο πίστευα στ’ αλήθεια πως ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου.
Τις πρώτες ημέρες μετά τον γάμο, το μικρό μας σπίτι έμοιαζε με φωλιά γεμάτη γέλια και ρομαντισμό. Περίμενα τις νύχτες μας να είναι γεμάτες πάθος, όπως στις ταινίες – φιλιά, αγκαλιές, μια γλυκιά μέθη έρωτα. Ήμουν έτοιμη γι’ αυτό, το περίμενα με λαχτάρα.
Κι όμως, την πρώτη κιόλας νύχτα, όταν πλησίασα με τρυφερότητα, εκείνος αρκέστηκε σε ένα απαλό φιλί στο μέτωπο και γύρισε πλάτη, λέγοντας απλώς πως ήταν κουρασμένος.
Δεν έδωσα σημασία. Η μέρα του γάμου ήταν πράγματι εξαντλητική. Πίστεψα τα λόγια του.
Όμως πέρασε μια εβδομάδα… μετά ένας μήνας… κι ύστερα τρεις ολόκληροι μήνες – και τίποτα δεν είχε αλλάξει. Κάθε βράδυ περίμενα μια διαφορετική κίνηση, μια αγκαλιά που να κρύβει επιθυμία, ένα φιλί βαθύ, ένα βλέμμα που να ανάβει φωτιά.
Μα το μόνο που λάμβανα ήταν χάδια τρυφερά στα μαλλιά και δικαιολογίες για κούραση και δουλειές.
Ήταν πάντα στοργικός, ναι· μου έπαιρνε λουλούδια, μαγείρευε για μένα, με φρόντιζε σε όλα. Μα ποτέ δεν έκανε το βήμα που περίμενα. Και τότε οι αμφιβολίες άρχισαν να με τρώνε.
Τα βράδια, ενώ εκείνος κοιμόταν βαθιά, εγώ έμενα ξάγρυπνη, καρφώνοντας το βλέμμα μου στην πλάτη του. Ένιωθα την ψυχή μου να γεμίζει θλίψη και μοναξιά. Ρωτούσα τον εαυτό μου: «Δεν είμαι αρκετά ελκυστική; Μήπως δεν είμαι αρκετά γυναίκα για εκείνον;»
Στον καθρέφτη έβλεπα μια νέα, όμορφη γυναίκα. Όμως μέσα μου αισθανόμουν σαν να μην άξιζα τίποτα. Η αυτοπεποίθησή μου γκρεμιζόταν. Ένιωθα κατώτερη, και συχνά δεν τολμούσα καν να τον κοιτάξω στα μάτια.
Δεν ήταν μόνο η αμφιβολία για τον εαυτό μου· ήταν κι εκείνος. Μήπως είχε άλλη γυναίκα; Μήπως είχε κουραστεί από μένα; Μα μετά θυμόμουν: ο Ρικάρντο δεν έβγαινε σχεδόν ποτέ έξω μόνος, δεν έκρυβε το κινητό του, ήταν πάντα δίπλα μου, αφιερωμένος σε μένα.
Κι αν δεν υπήρχε άλλη γυναίκα – τότε γιατί; Γιατί η απόσταση; Γιατί η σιωπή; Οι σκέψεις μπερδεύονταν στο μυαλό μου σαν σκοτεινός λαβύρινθος, σαν ένας αόρατος δαίμονας που έτρωγε κομμάτι κομμάτι την ψυχή μου.
Όποτε προσπαθούσα να μιλήσω ανοιχτά μαζί του, απέφευγε το θέμα. «Μην ανησυχείς, έχουμε ολόκληρη τη ζωή μπροστά μας» μου έλεγε με χαμόγελο. Όμως τα λόγια του, όσο γλυκά κι αν ακούγονταν, δεν θεράπευαν τον πόνο που με βάραινε.
Ένιωθα σαν να έπαιζα έναν ρόλο σε θεατρικό έργο του οποίου δεν γνώριζα ούτε το σενάριο ούτε το τέλος. Στα μάτια του κόσμου ο γάμος μας φάνταζε ιδανικός. Στα δικά μου μάτια, όμως, έμοιαζε με φυλακή.
Μια φυλακή σιωπής και προσποιητής γαλήνης, που μέρα με τη μέρα με έπνιγε όλο και περισσότερο.
