Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από την ημέρα που με πήραν από τους βιολογικούς μου γονείς. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι το διαμέρισμα στο οποίο ζούσα μύριζε άσχημα και ότι άκουγα συνέχεια τα παιδιά να κλαίνε. Ήμουν τριών ετών όταν κατέληξα στο ορφανοτροφείο.
Όπως έμαθα αργότερα, οι γονείς μου λάτρευαν να κλαίνε. Ένας από τους γείτονες παραπονέθηκε- ήρθαν οι αρχές επιτροπείας και με πήραν μαζί με τον αδελφό μου. Εκείνη την εποχή, ο αδελφός μου δεν ήταν πάνω από 8 μηνών. Έτυχε να υιοθετηθεί ο αδελφός μου, αλλά όχι εγώ.
Ήμουν πολύ μικρός, οπότε δεν καταλάβαινα τίποτα- δεν είχα καν συνειδητοποιήσει ότι είχα αδελφό. Στο ορφανοτροφείο γνώρισα νέους φίλους, άρχισα να ενδιαφέρομαι για τη ζωγραφική και μάλιστα κέρδισα το πρώτο και το δεύτερο βραβείο σε κάποιους διαγωνισμούς. Αλλά ως παιδί μου έλειπε η αγάπη της μητέρας και του πατέρα μου.
Μια μέρα με πλησίασε η δασκάλα μου και με κάλεσε να πάω μαζί της. Τα ονόματά τους είναι Yaroslava και Ostap, είναι πολύ καλοί άνθρωποι. Νομίζω ότι τους αρέσεις – μου είπε η δασκάλα μου.Δεν περίμενα τίποτα, διότι συνήθως τα παιδιά άνω των 7 ετών δεν γίνονται δεκτά σε οικογένειες. Βρήκα ότι η Yaroslava και ο Ostap ήταν ωραίοι και ευγενικοί άνθρωποι. Με προσκάλεσαν να πάμε μια βόλτα στο πάρκο που βρισκόταν στο χώρο του ορφανοτροφείου.
Η Yaroslava έβγαλε ένα κομμάτι μηλόπιτα από την τσάντα της. «Νομίζω ότι σου αρέσουν αυτά τα πράγματα. Την έφτιαξα ειδικά για σένα», χαμογέλασε η γυναίκα. ‘Ήθελα να τη λέω ‘μαμά’ επειδή με φρόντιζε και μπορούσα να δω λίγη αγάπη για μένα στα μάτια της.
Ο Ostap μου μίλησε για τον σκύλο του, τον οποίο αποκαλεί «Malish», αν και στο μέγεθος δεν μοιάζει καθόλου με παιδί.» Αφού περπάτησαν για λίγο, με αποχαιρέτησαν χωρίς να μου υποσχεθούν ότι θα ξαναγυρίσουν. Τους περίμενα όμως, για κάποιο λόγο αισθανόμενος ότι θα επιστρέψουν. Και έτσι συνέβη. Λίγες μέρες αργότερα η Γιαροσλάβα επέστρεψε. Πήγαμε ξανά μια βόλτα στο πάρκο. «Νάντια, ήσουν μικρή όταν σε έφεραν εδώ.
Η δασκάλα σου δεν σου είπε ότι είχες έναν μικρότερο αδελφό, τον Μαξίμ. Λοιπόν, τον υιοθετήσαμε όταν ήταν πολύ μικρός, τώρα είναι 5 ετών. Πρόσφατα ανακαλύψαμε ότι ο γιος μας έχει μια τόσο γλυκιά αδελφή. Μετά από συνεννόηση μαζί του, αποφασίσαμε ότι δεν θα ήταν σωστό να χωρίσουμε τα αδέλφια. Έτσι, αν δεν σε πειράζει, θα θέλαμε να σε υιοθετήσουμε.
Ήμουν ενθουσιασμένη από την ευτυχία μου. Τώρα ζω με μια αγαπημένη οικογένεια όπου με φροντίζουν και νιώθω ότι με αγαπούν. Ο αδελφός μου και εγώ γίναμε αμέσως φίλοι. Αγαπώ τόσο πολύ την οικογένειά μου: τώρα έχω έναν πατέρα, μια μητέρα και έναν αδελφό – δεν θα μπορούσα να το ονειρευτώ αυτό.
